این نوشتار در پی آن است که به این پرسش پاسخ دهد که خودکنترلی در قرآن به چه معناست و لوازم آن چیست و رابطه آن با بهرهوری چیست؟ در این نوشتار از روش تحلیلی و تفسیری استفاده شده است. یکی از محورهای مباحث قرآنی، توجه دادن انسان به خود و اعمال خود و چگونگی بهرهوری از آن است. نگارنده با مراجعه به آیات کلام وحی و دیدگاه مفسران و با بهرهگیری از روش توصیفی و تحلیلی و تفسیری به بررسی و مستندسازی بهرهوری از دیدگاه قرآن پرداختهاند که شامل: خدا ناظری، خود ناظری، گواه ناظری (گواهان و شاهدان اعمال انسان)، محکمه ناظری (تجسم اعمال و محاسبه آن در قیامت) میگردد. یافتهها نشان میدهد که نتایج و پیامدهای خودکنترلی در بهرهوری سازمان عبارت است از: مواظبت از گوهر گرانبهای انسانیت و نفروختن آن به امیال و هوسها، آبادى جامعهها و سازمانها و پایهگذاری آن بر اساس اعتماد و اطمینان و صداقت، حفظ کرامت انسانی و پرهیز از نگاه ابزاری به آن، عملکرد درست و متقن و پرهیز از دوبارهکاری و هدر رفت هزینهها.